Η αλλαγή της φορολογικής κατοικίας

1. Ο προσδιορισμός της φορολογικής κατοικίας

Σύμφωνα με την παρ.2 του άρθρου 3 του Ν.4172/2013 ΚΦΕ, ορίζεται ότι:

«2. Ο φορολογούμενος που δεν έχει τη φορολογική κατοικία του στην Ελλάδα υπόκειται σε φόρο για το φορολογητέο εισόδημά του που προκύπτει στην Ελλάδα και αποκτάται μέσα σε ορισμένο φορολογικό έτος».

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του προαναφερθέντος νόμου, ορίζεται ότι:

«1. Ένα φυσικό πρόσωπο είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας, εφόσον:

α) έχει στην Ελλάδα τη μόνιμη ή κύρια κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του ή το κέντρο των ζωτικών του συμφερόντων ήτοι τους προσωπικούς ή οικονομικούς ή κοινωνικούς δεσμούς του ή…

2. Ένα φυσικό πρόσωπο που βρίσκεται στην Ελλάδα συνεχώς για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τις εκατό ογδόντα τρεις (183) ημέρες…».

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 4 του μοντέλου του ΟΟΣΑ, σχετικά με τις ΣΑΔΦ, ορίζεται πυραμιδική αξιολόγηση της πραγματικής φορολογικής κατοικίας ενός φυσικού προσώπου. Σύμφωνα με αυτή, ισχυρότερη προϋπόθεση της χώρας που ορίζεται ως φορολογική κατοικία από τον ενδιαφερόμενο, είναι η ύπαρξη σε αυτή του κέντρου του οικογενειακού του βίου (οικογενειακή εστία) ή του κέντρου του επαγγελματικού του βίου, της ύπαρξής του και των βιοτικών του σχέσεων (κέντρο ζωτικών συμφερόντων).

Τέλος, στην περίπτωση που με βάση των ανωτέρω δεν μπορεί να διαπιστωθεί η φορολογική κατοικία, ισχύει η αρχή της υπηκοότητας. Δηλαδή φορολογική κατοικία και χώρα της οποίας κάποιος είναι υπήκοος, ταυτίζονται.

πηγή e-forologia.gr